Yılan Hikayesine Dönen Datça Devlet Hastanesini KİM YAPSIN?

Kazım YILMAZ
TOKİ

Döviz	Alış	Satış
Dolar	1.5033	1.5106
Euro	1.9179	1.9272

    Sayın okurlarım, tekel işçilerinin 78 gün, Ankara'da devam eden hak direnişlerini Yargıtay'da uygun görünce, o gün sevinçlerinden adeta bayram etmişler ve çadırlarını kendileri sökerek direnişi 1 Nisan 2010 gününe kadar ertelemişlerdir. İnşallah o tarihe kadar hakları verilirde yine o acılı günleri yaşamazlar.

    İşçiler direnişlerini ertelemeden önce 20 Şubat 2010 günü onlar hakkında yazdığım şiiri sizlere sunuyorum.

        HAKLIDIR TEKEL İŞÇİSİ

Tekel işçilerinin iş yerleri satıldı,
Çoluk çocuk hepsi sokaklara atıldı.

    Bu kış gününde onlar naylon çadırda yatar,
    Yetkililer onlara düşman gözüyle bakar.

Bakan şöyle seslenir, “bunlar yobaz arkadaş”,
Ama seçim geldi mi hepsi sayın vatandaş.

    İşçiler de diyor ki, ölüm var dönmek yoktur,
    Kul hakkından bahsetme, alın terimiz haktır.

Amentü şerhi denen İslamiyet o mudur?
Vicdan yok mu sizlerde, Müslümanlık bu mudur?

    Hanımlar ve çocuklar onlarla beraberdir,
    Küçük yaşta çocuklar kar içinde yerdedir.

Birçok kurum yürüyor onlara destek için,
Yetkililer konuşur kuru laf bilmem ne için?

    O zavallı işçiler soğuk suya atlıyor,
    Onu seyreden millet acısını katlıyor.

Ben derim insaf edin, artık acılar bitsin,
Haklarını verin ki herkes evine gitsin.

    Bu dünya öyledir ki evren durmaz dönüyor,
    Gün gelir yaptıkların sana çorap örüyor.

Cenabı Allah demiş ki, kul ahını hiç alma,
Makamınıza güvenip koltuğu gitmez sanma.

    Sultan Süleyman dahi gelmiş geçmiş makamdan,
    O çocuklar diyor ki “ne istersin babamdan”.

Babamın hakkı neyse artık onu veriniz,
Ve bu hakkı vermenin şerefini görünüz.

    Ben işçi çocuğuyum, yapılana şaşarım,
    Babam gibi hayatta her güçlüğü aşarım.

Atama seslenirim 'kalk bunları gör Atam',
Ben hayattan bezmişim senin yerine ben yatam.

    Belki mezar olacak sana kutsal toprağım,
    İşçilerin elinde dalgalan al bayrağım!